Wieczór poetycki Mariusza Więcka

Wieczór poetycki Mariusza Więcka

W środę 29 marca odbędzie się wieczór poetycki młodego poety związanego z Akademickim Centrum Kultury Uniwersytetu Gdańskiego – Mariuszem Więckiem.

Spotkanie odbędzie się w w Małej Galerii Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Josepha Conrada-Korzeniowskiego w Gdańsku (Targ Rakowy 5/6) o godzinie 17.30. Poprowadzi je Tadeusz Dąbrowski.

Mariusz Więcek (ur. 1983)

Publikował w “Gazecie Wyborczej”, “Autografie” i “Toposie”. Laureat konkursu “Połowy Poetyckie 2005” i Konkursu Jednego Wiersza na Strychu w ramach IV “Połowów Poetyckich”. Wydał arkusz poetycki “Przesypując się w światło” (Topos 2005). Pierwszy debiutancki tomik poezji Mariusza Więcka pt.: “Dar języków” został wydany w ubiegłym roku przez Akademickie Centrum Kultury Uniwersytetu Gdańskiego.

 

“Poeta Więcek wygląda na kogoś, kto opanowując funkcjonujące idiomy, nie został przez nie unieruchomiony, z rozmachem tłumaczy jedne obrazy na inne, fachowo przepuszcza sensy przez poetyckie przekładnie, ma niesamowite, precyzyjne pomysły, wyobraźnię i językowy warsztat do tego. Wiersze będzie czytał na huśtawce i na inne sposoby.”

 

Paweł Gołoburda, Lampa 10/2005

 

“Mariusz Więcek ma prawo czuć się zagubiony, nie posiada bowiem wielu cech typowych dla jego piszących rówieśników, cech – chciałoby się rzec – gatunkowych młodego poety przełomu tysiącleci. Jest żałośnie staroświecki: chęć tworzenia żywej poezji jest dla niego ważniejsza od uczestniczenia w życiu poetyckim, jest mało aluzyjny – nie imituje stylu żadnego ze starszych o dekadę czy dwie poetyckich idoli, nie wdaje się w hermetyczne polemiki z kolegami po piórze, nie dedykuje im wierszy, niespecjalnie się też własnym oczytaniem popisuje, żadnych nawiązań do Foucault, Rorty’ego, Lyotarda, Baudrillarda, Derridy, i co najgorsze – nawet do poetów amerykańskich, a nie inspirować się Amerykanami, to występek w młodym polskim światku literackim – niewybaczalny. Więcek nawet nie jest śmieszny, on jest – o zgrozo – nadzwyczaj poważny, bo nie uprawia zgrywy dla zgrywy, bo nie sypie dowcipami, bo uśmiecha się tylko wtedy, gdy ma na to ochotę. Na dodatek: uśmiecha się, zamiast obśmiewać, baba nie poeta – powie ktoś. Obcując od lat z twórczością modnych poetów nowej generacji – chcę wyrazić swoją radość z faktu, że Mariusz Więcek jest niemodny. Że od początku pisze na własny rachunek i już w debiutanckim tomiku udaje mu się osiągnąć zadziwiającą czystość głosu.”

 

Tadeusz Dąbrowski